ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Φωνές και Ψίθυροι: Ένα “διαφορετικό” βιβλίο από έναν ξεχωριστό άνθρωπο!!!

Συνέντευξη στον Κοσμά Σορόπουλο

“Το παρόν βιβλίο, είναι μια άλλη πραγματικότητα της ονομαζόμενης, Σχιζοφρένειας. Εμπειρική, βιωματική, βιογραφική συγγραφή, μέσα από ένα αληθινό “Μυθιστόρημα”

Με αυτό τον τρόπο προλογίζει το βιβλίο της ¨Φωνές και Ψίθυροι” η συγγραφέας Λίτσα Γιούτη, ένα βιβλίο που ξεκίνησε το ταξίδι του στην Ελληνική Κοινωνία και έχει συγκεκριμένο προορισμό: Κατανόηση του θέματος, αποδοχή του και διαλλακτικότητα ως φυσική συνέπεια και συνέχεια.

Στις ερωταπαντήσεις που ακολουθούν, γίνεται προσπάθεια διερεύνησης, τόσο του περιεχομένου του βιβλίου, όσο και του τρόπου με τον οποίο βίωσε το περιεχόμενο η συγγραφέας. Στην ουσία πρόκειται για το ίδιο ακριβώς εγχείρημα, καθώς το περιεχόμενο ταυτίζεται με την ίδια την πορεία της Λίτσας Γιούτη στην κοινωνία, μια πορεία η οποία αποτυπώνεται στο χαρτί, αποτυπώνοντας ταυτόχρονα και τους φόβους, την αδιαλλαξία, την φοβικότητα της ίδιας της κοινωνίας.

Ας αφήσουμε όμως την ίδια τη συγγραφέα να μας ταξιδέψει…

 

  • Σε ποια ηλικία νιώσατε την διαφορετικότητα της ψυχοσύνθεσης σας από τους άλλους συνομηλίκους; Πώς έγινε η συνειδητοποίηση.

Προσωπικά, πιστεύω ότι από μικρή ζούσα σε έναν κόσμο με περισσότερες σκέψεις, ερεθίσματα, χρώματα, σχέδια και μεγάλη φαντασία. Η επίσημη βέβαια διάγνωση, επήλθε τον Αύγουστο του 2010.

  • Περιγράψτε μου διαχρονικά κάποιες περιπτώσεις όπου διαπιστώσατε ότι ο δικός σας τρόπος σκέψης αλλά και τα συναισθήματά σας διαφέρουν από των άλλων ανθρώπων.

Από μικρή ένιωθα κάπως «διαφορετική» σε σύγκριση με τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Από το Νηπιαγωγείο ακόμη, θυμάμαι ότι έδινα μεγαλύτερη βάση σε μια υπερανάλυση της κάθε συμπεριφοράς των συνομηλίκων μου. Ήμουν σχεδόν πάντα αποστασιοποιημένη από την μάζα. Κοινώς, στον κόσμο μου. Η ελλιπής μνήμη μου, είχε ήδη κάνει την εμφάνισή της.

  • Πείτε μου ποια ήταν η αντίδραση της οικογένειας. Πώς το αντιμετώπισε.

Αν εννοείτε πώς αντιμετώπιζε η οικογένεια μου την τότε διαφορετικότητα μου, σχεδόν πάντα με επίπληξη, επιδοκιμασία και αυταρχισμό. Άλλωστε δρούσε σύμφωνα με τις μοναδικές συμβουλές που δεχόταν από τους Δασκάλους μου. Δεν αντιλαμβανόντουσαν πως η δική μου αντίληψη δεχόταν καταιγισμό πληροφοριών οι οποίες ήταν αδύνατον να συγκρατηθούν ή να συγκροτηθούν και αργότερα να ειπωθούν λεκτικά, εφόσον υπήρχε ήδη αδυναμία βραχύχρονης μνήμης όπως και υποτονική διαλεκτική ικανότητα συνεπώς καί διάθεση για ομιλία. Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος ο οποίος μιλούσε πολύ. Προτιμώ να ακούω τους άλλους να μιλούν. Όπως και να έχει, παλαιότερα δεν υπήρχε πηγή η οποία να ενημερώσει έγκυρα, ότι ίσως συνέβαινε κάτι πιο περίπλοκο.

 Όσο αφορά την αντιμετώπιση μετά την διάγνωση, ήμασταν σχεδόν πάντα σε συνεργασία με τις συμβουλές του Ειδικού Ψυχικής Υγείας, οι οποίες για καλή μου τύχη, δεν με έβγαζαν εκτός των στόχων ή εκτός των επιθυμιών μου όσο αφορά την ηθική και την αντίληψή μου για τον κόσμο. Να είναι καλά ο άνθρωπος. Του οφείλουμε πολλά «Ευχαριστώ».

  • Εξηγείστε μου ποια ήταν η αντιμετώπιση από το περιβάλλον σας, προϊόντος του χρόνου. (Σχολείο, κοινωνία, εκκλησία).

Στο σχολείο, θεωρούμουν ακοινώνητη. Μαθήτρια οι οποία  βαριέται και «ταξιδεύει» εν ώρα μαθήματος. Έδινα μάχη με την ταχύτητα γραφής του χεριού μου, έτσι ώστε να προλάβω να σημειώσω τα γραφόμενα του πράσινου πίνακα, πριν σβηστούν. Ήξερα ότι μετά την διαγραφή τους, πιθανόν να μήν θυμόμουν ούτε μία λέξη. Ταξίδευα σκεπτόμενη: «Μα πώς μπορούν οι υπόλοιποι να θυμούνται την παράδοση του μαθήματος, δίχως να σημειώνουν; Τι εννοούσε η Δασκάλα με εκείνη την μοναδική λεξούλα την οποία πρόσθεσε μπροστά από το τάδε σημείο; Ο Γιώργος, δεν νιώθει καλά σήμερα. Να μην ξεχάσω να του μιλήσω στο διάλειμμα… κτλ κτλ»

Στα γραπτά, είχα καλούς βαθμούς. Στα προφορικά ήμουν πάντα «Αδιάβαστη!». Τελευταία, δεν έμπαινα καν στον κόπο να σηκώσω το χέρι μου για να πώ μάθημα. Χαιρόμουν μέσα μου, όταν εν τέλει διαπίστωνα ότι ήξερα την σωστή απάντηση. Δεν με ενδιέφερε μια Διδακτική επιβράβευση μπροστά στους συμμαθητές μου. Για ποιό λόγο να δίνουμε εν τέλει βάση στους βαθμούς και όχι στην ποσότητα και την ποιότητα των γνώσεων που αποκτά ένας μαθητής έτσι ώστε να κάνει στο μέλλον καλύτερη, ποιοτικότερη, δημιουργικότερη και χρησιμότερη την ζωή του; Ρητορικό ερώτημα σαφώς.

Στην κοινωνία, ήμουν γενικώς μία αόρατη ύπαρξη. Παρατηρητής σε όλα. Δεν ήθελα δυνατούς φίλους, ήθελα να έχω φίλους οι οποίοι τιμούσαν την σιωπή που με αντιπροσωπεύει μέχρι και σήμερα. Στην κοινωνία με πλησίαζαν συνήθως άνθρωποι οι οποίοι διέθεταν την ίδια σιωπή με εμένα. Μόνο με εκείνους συναναστρεφόμουν. Με την Εκκλησία από την άλλη, είχα ανέκαθεν μια ειρηνική σχέση γιατί μου άρεσαν τα περίτεχνα σχέδια μέσα στους θόλους, και οι υπέροχες εικόνες οι οποίες όλως τυχαίως, μου προκαλούσαν μια αυστηρή ηρεμία. Με το λιβάνι και τους ψαλμούς, δεν τα πήγαινα καλά. Μετά την διάγνωση μου… Αναθεωρώ το θέμα «Δάσκαλος», από μια διαφορετική οπτική, κατανοώ τα κοινωνικά θέματα με περισσότερη γνώση και εμπειρία και όσο για την Εκκλησία; Είναι ένα μεγάλο ανεξερεύνητο κομμάτι. Μου φέρθηκε αρκετά σκληρά, αλλά έχει μεγάλη σημασία η κριτική σκέψη και ο σκοπός του κάθε ανθρώπου. Πιστεύω στον Θεό, αλλά δεν επικροτώ πλήρως το κομμάτι της Εκκλησίας. Είναι δύο διαφορετικές έννοιες για μένα. Στην ανάρρωσή μου, έπαιξαν σημαντικό ρόλο κάποιοι Ιερείς οι οποίοι ήταν πάντα δίπλα μου, ενώ η Εκκλησία με είχε κάπως παραγκωνίσει.

  • Πόσο αυτή η αντιμετώπιση σας εμπόδισε να κάνετε πράγματα που ονειρευόσασταν αλλά και πόσο σας βοήθησε να ξεπεράσετε προβλήματα τα οποία παρουσιάστηκαν.

Δεν είχα μεγάλα όνειρα για την ζωή μου. Από μικρή ονειρευόμουν έναν κόσμο στον οποίο θα μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά πολλοί άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις, διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετικά πεπρωμένα, ζωές και εμπειρίες, δίχως όμως να υπάρχουν σοβαρές απώλειες. Να υποστηρίζεται η αλήθεια και το δίκαιο ευθέως, δίχως γραμμές, κόμματα, ομάδες κτλ. Να ειπώνονται λέξεις όπως «Συγγνώμη», «Σ΄αγαπώ» κτλ, με απόλυτη ειλικρίνεια και δίχως παρασκηνιακές διδαχές και σκοπιμότητες.

Εν προκειμένη διαπιστώνω μετά λύπης μου, ότι είναι πλέον σχεδόν αδύνατον να συμβεί κάτι τέτοιο. –Μόνο τα παιδιά εκτιμούν μια τέτοια δράση-αντίδραση-. Οπότε και προσπαθώ απλώς να εξαιρούμαι από ό,τι δεν με αντιπροσωπεύει σύμφωνα με τα περισσότερα από τα πιστεύω μου. Σε άλλη περίπτωση, ίσως να συμβιβαζόμουν. Τώρα πια, το αποφεύγω. Νιώθω ότι έχω την δύναμη του μη συμβιβασμού. Ξεπερνάω ευκολότερα το θέμα της απόρριψης, καθότι δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να γίνονται αποδεκτοί με το «έτσι θέλω», από όλους τους υπόλοιπους. Παλαιότερα στεναχωριόμουν για πολλούς μήνες, πλέον αποχαιρετώ με μεγαλοψυχία. Τους εύχομαι υγεία και αποχωρώ.

Το όνειρο το οποίο ποτέ δεν θα καταφέρω να πραγματοποιήσω, είναι η μόνιμη γνώση και η –μόνιμη- εργασία. Υπάρχουν ακόμη πολλά θέματα όσο αφορά την ανύπαρκτη σωματική μου ευκαμψία και αντοχή (ψυχική και σωματική) όπως και την μνήμη, η οποία για να πραγματοποιήσει ανάκληση, χρειάζεται τόνους χαρτιού με σημειώσεις όπως και ένα σωρό από μουσικές οι οποίες να υποβοηθούν στην παραπομπή των αναμνήσεων.

  • Ποια είναι η σημερινή σας, με βάση την εμπειρία σας, αποτίμηση αυτής της κατάστασης. Θετική ή αρνητική τελικά;

Η απάντηση, είναι κάπου στην μέση.
Υπάρχουν θετικά αλλά καί αρνητικά.

Ίσως κάποιοι με θεωρήσουν εμμονική με κάποιους σκοπούς ζωής, αλλά όπως και να έχει, το σημαντικότερο για έναν άνθρωπο, είναι να νιώθει γεμάτος μέσα του. Νιώθω λοιπόν γεμάτη γιατί κατάφερα επιτέλους να συλλέξω τις αποδείξεις οι οποίες ήταν απαραίτητες για να ολοκληρωθεί το παρόν πόνημα, το οποίο ονειρευόμουν χρόνια πριν την διάγνωσή μου. Ίσως ήταν γραφτό να τις συλλέξω κατά αυτόν τον λίγο, ψυχοφθόρο τρόπο. Δεν έχει σημασία. Το αποτέλεσμα μετράει. Έχασα φίλους, βρήκα νέους. Έχασα την δουλειά μου, αλλά βρήκα πώς να μετατρέπω τον θυμό και την θλίψη μου σε δημιουργικότητα. Δίχως να φορτώνω την ενοχή σε κάποιον τρίτο. Θεωρήθηκα «Ανίκανη» από τους ειδικούς, αλλά διαπιστώνω πως ανίκανος είναι εκείνος που δεν παραδέχεται το απροσδιόριστο εσωτερικό του κενό, έτσι ώστε να γίνει ικανός και δοτικός πρωτίστως για τον ίδιο του τον εαυτό και μετέπειτα για τους συνανθρώπους του. Έμαθα να λέω «όχι» χωρίς να πιέζω τον εαυτό μου να συμβιβαστεί με μια συνθήκη που σίγουρα δεν θα αντέξει ή θα διαβάλλει το ήθος του. Μέσα σε όλα, κατάφερα να προβλέπω κάποιες καταστάσεις οι οποίες πρίν, με ξάφνιαζαν. Όσο κι αν οι άνθρωποι είναι απρόβλεπτοι, δυστυχώς ή ευτυχώς, υπάρχουν συγκεκριμένα μοτίβα ανθρώπων, των οποίων οι συνέχειες είναι διακριτές από κάποιον ο οποίος έχει περάσει σχεδόν 8 χρόνια σε ψυχιατρικές συνεδρίες ανάρρωσης, σε κέντρα αποκατάστασης, μέσα από ομάδες αποδοχής, επανένταξης και αυτογνωσίας.

Έμαθα να εκφράζω αυτό που αισθάνομαι δίχως να ντρέπομαι, δίχως να ψευδίζω ή δίχως να χρονοτριβώ όσο παλιά. Αυτό συνέβη κυρίως γιατί οι άνθρωποι που επιλέγω να συναναστραφώ, έχουν κατανόηση και υπομονή. Επιζητούν την μάθηση, την εξέλιξη και δεν κρύβονται πίσω από ένα «φαίνεσθαι». Δεν μου κάνουν παρέα για το φαίνεσθαι, αλλά για αυτό που είμαι. Άλλωστε, θεωρώ πως δεν διαθέτω κάτι από τα γνωστά των «φαίνεσθαι» της εποχής μας να «επιδείξω», το οποίο θα κάνει τους γύρω μου να αναφωνήσουν με θαυμασμό. Στις μέρες μας, δυστυχώς μετράει περισσότερο το περιτύλιγμα, παρά το περιεχόμενο.

            Όλα τα παραπάνω θεωρούνται σαφέστατα θετικά για εμένα, αρνητικά για κάποιους άλλους, -κακοπροαίρετους θα τους ονόμαζα- διότι όπως προανάφερα, οι άνθρωποι διαστρέβλωσαν την πραγματική έννοια του αλτρουϊσμού και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

  • Πόσο είναι έτοιμη σήμερα η κοινωνία να δεχτεί στις τάξεις ανθρώπους οι οποίοι διαφέρουν;

Συμβαίνουν τόσα πολλά στον κόσμο. Κι όσα συμβαίνουν έχουν πληθώρα παρασκηνίων, με αποτέλεσμα η αλήθεια να μην βγαίνει ατόφια στο φώς. Αυτό έχει ως συνέπεια, η κοινωνία να αποκτά συνήθως μια εντελώς λανθασμένη εικόνα για τους ανθρώπους οι οποίοι «διαφέρουν». Κάθε ιδιαιτερότητα, διαθέτει πολύπλευρες αναπτύξεις, τις οποίες ποτέ δεν τολμούν να παρουσιάσουν. Αν η κοινωνία μας αποτελούνταν από μικρά παιδιά, και αποδεκτά διαγνωσμένους «τρελούς», θα ζούσαμε όλοι μας σε έναν παραδεισένιο κόσμο.

 Νομίζω ότι καλό θα ήταν να καταλάβουμε ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι, ανήκουμε καλώς ή κακώς σε μια κοινωνία.

Αν εγώ σου κάνω ένα καλό, τότε έχω την ελπίδα πως θα πράξεις ανάλογα σε έναν συνάνθρωπο σου, έτσι ώστε να εξαπλωθεί το καλό, κι ας απευθύνεται σε διαφορετικό άνθρωπο, κι ας είναι διαφορετικής υπόστασης.

Η κοινωνία λοιπόν, κάνει τον αγώνα της όσο αφορά την δεκτικότητα στο διαφορετικό. Το ζήτημα παίρνει διαστάσεις αρνητικής απώθησης, όταν οι ίδιοι οι γονείς, αδυνατούν να κατανοήσουν και να παραδεχθούν-αποδεχθούν, ότι όντως το παιδί τους ενδεχομένως να διαθέτει μια ιδιαιτερότητα στην αντίληψη του κόσμου του. Σε αυτό το σημείο ξεκινούν τα προβλήματα. Μπαίνουν μπροστά ο εγωισμός, η ηττοπάθεια, ίσως κάποιες κοινωνικές λογομαχίες, βγαίνει θυμός, ασέβεια κτλ κτλ Βλέπετε, σε αυτήν την περίπτωση οι γονείς θεωρούν πως χάνεται το όνειρο τους για το χτίσιμο ενός «φαίνεσθαι» που διαθέτει όλη η υπόλοιπη κοινωνία. Δεν κατανοώ γιατί θα πρέπει ο μόνος λόγος που γεννιέται ένα παιδί, να είναι η επίδειξη του στους άλλους γονείς. Είτε πρόκειται για Σχολική βαθμολογία, είτε πρόκειται για Γυμναστικές επιδόσεις, είτε για απλές δυνατότητες όπως η ανάγνωση, η γραφή ακόμη και ένα παιχνίδι με τουβλάκια Lego. Τα social media… Με ενοχλεί αφάνταστα όταν βλέπω γονείς να βγάζουν αμέτρητες φωτογραφίες ανηλίκων τις οποίες κοινοποιούν γεμάτοι περηφάνια στο διαδίκτυο. Σαν να δημιουργούν ένα συναίσθημα ντροπής σε κάποιους άλλους γονείς οι οποίοι για προσωπικά ευνόητους λόγους δεν θα κοινοποιήσουν στο διαδίκτυο το δικό τους παιδί, το οποίο ενδεχομένως βρίσκεται καθηλωμένο σε αμαξίδιο ή βρίσκεται σε μια άλφα, χι κατάσταση. Το ζήτημα δεν είναι να απαγορευτεί η αλόγιστη επιδειξιμανία των ανηλίκων ως επέκταση των γονέων ή ως υποχείριο τους για τα λάικς, αλλά η αυτογνωσία και η αποδοχή της ιδιαιτερότητας ενός άλλου παιδιού, από τους ίδιους του, τούς γονείς.

Συγκεκριμένα για τις τάξεις, υπάρχουν νόμοι παράλληλης στήριξης, αλλά και πάλι, προέχει η αποδοχή. Αφού γίνει η αποδοχή, ακολουθεί η μάχη. Πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολη. Δεν θέλω να θίξω το κράτος και τις παροχές του. Δεν ασχολούμαι με πολιτικά. Προστατεύω τον εαυτό μου από την σύγχυση. Σίγουρα όμως νομίζω ότι οι παροχές είναι ελάχιστες και σίγουρα, ένας Δάσκαλος εκ των πραγμάτων είναι αδύνατον να τα βγάλει εις πέρας όταν στην τάξη του υπάρχουν παιδιά με σοβαρές ιδιαιτερότητες, όσο κι αν διαθέτει γνώση, εμπειρία, κατανόηση, θέληση και υπομονή. Εξού και προέχει η γονεϊκή παραδοχή-αποδοχή όπως και η πραγματική έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης. Δεν φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι…

Δεν θα ήθελα να αναφερθώ στις ανύπαρκτες ράμπες αμαξιδίων, σε βασικά σημεία αναγκαίας πρόσβασης, διότι είναι όντως ένα θέμα το οποίο πονάει. Αποκτηνωθήκαμε για να αντέξουμε την σκληρότητα της γνωστικότητας, και χάσαμε εντελώς την ενσυναίσθησή μας. Αυτό θα πώ μόνο.


–  Γιατί θεωρείτε πως η κοινωνία, η εκκλησία, οι γιατροί και οι πνευματιστές προσεγγίζουν με διαφορετικό τρόπο το θέμα;

Η κοινωνία προσπαθεί να κατανοήσει τα αυτονόητα τα οποία έχουν διαστρεβλωθεί λόγω καταιγισμού διαφορετικών πληροφορίων από διάφορους Ειδικούς Ψυχικής Υγείας, από διάφορους Πνευματιστές και από διάφορους Ιερείς. Ο καθένας τους υποστηρίζει την ιδιότητα του. Κάθε ιδιότητα επίσης, εκφράζει την οπτική της με τέτοιο τρόπο, ώστε να εξ-υπηρετεί ένα ξεχωριστό κομμάτι της πεποίθησης του καθενός. Εξού και επέρχεται σύγχυση.

Προσωπικά θεωρώ πως καί οι τρείς οπτικές, οδηγούν σε ένα γενικώς κοινό συμπέρασμα το οποίο εκφράζεται με διαφορετικές ορολογίες φιλτραρισμένο σε μια παραλλαγή η οποία ανήκει σε ό,τι έχει διδαχθεί ο καθένας τους να διαδώσει.

Μήπως τελικά όλοι έχουν μια κοινή αφετηρία, την οποία ερμηνεύουν με διαφορετικό τρόπο, γεγονός που “δικαιώνει” το δικό σας συμπέρασμα ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση;

Η αφετηρία τους νομίζω πως είναι εντελώς διαφορετική για τον καθένα. Εφόσον είναι καθοδηγούμενοι να ξεκινήσουν την όποια τους διάγνωση σύμφωνα με τα όσα έχουν διδαχθεί και τα όσα υποστηρίζουν χρόνια, για τους δικούς τους λόγους. Ίσως και για το κοινό καλό. Για αρχή, λίγο θα με απασχολούσε ο λόγος της διαφορετικής τους έναρξης, ασχέτως αν εν τέλει έχω εντοπίσει την αιτία του.

Είμαι υπέρ του ισορροπημένου αποτελέσματος. Όπως το παράδειγμα με το ποτήρι. Για κάποιους είναι μισοάδειο, για κάποιους μισογεμάτο. Επί της ουσίας όμως, το συμπέρασμα είναι το ίδιο και διαφέρει μονάχα στην έκφραση.

Στο παρόν πόνημα, δεν δίνω σε καμία περίπτωση έτοιμα τα δικά μου συμπεράσματα όσο αφορά τις τρείς αυτές διαφορετικές οπτικές. Είμαι υπέρ της προσωπικής κριτικής σκέψης του αναγνώστη. Έτσι λοιπόν, προτίμησα να αποτυπώσω ό,τι στοιχεία είχα συλλέξει, και να αφήσω ελεύθερο τον αναγνώστη να αναλάβει τον ρόλο του «ερευνητή».

  • Θεωρείτε ότι η συγγραφή του βιβλίου σας μπορεί να αλλάξει τον τρόπο προσέγγισης του ζητήματος;

Για αρχή θα μου ήταν αρκετό να γίνει κατανοητό, δίχως συνεχείς επιβλητικές εξευτελιστικές αμφισβητήσεις. Μου έχει τύχει δυστυχώς καί αυτή η αντιμετώπιση. Είμαι υπέρ του ειρηνικού διαλόγου, ο οποίος σέβεται τους συνομιλητές του. Μια διαφωνία, έχει το εξής θετικό. Σε διδάσκει. Αν κρατήσουμε αυτό το τόσο σημαντικό της πλεονέκτημα, θα αλλάξουμε εντελώς τον τρόπο με τον οποίο εκφράζουμε την όποια μας διαφορετική άποψη. Είτε για ένα βιβλίο, είτε για μία ταινία, είτε για οτιδήποτε άλλο.

Αφού λοιπόν γίνει κατανοητό, αργότερα ενδέχεται να ακολουθήσει η αποδοχή, η οποία θα πορεύεται χέρι-χέρι με την διαλλακτικότητα. Στο τελευταίο σκαλοπάτι, αναμένει υπομονετικά η αλλαγή του τρόπου προσέγγισης του ζητήματος.

            Άλλωστε, όποιος βιάζεται σκοντάφτει.

  • Πόσος κόπος και χρήμα απαιτήθηκαν για την έκδοση του βιβλίου; Θεωρείτε ότι άξιζε ο κόπος; Αποτελεί για εσάς μια δικαίωση των προσπαθειών σας η έκδοσή του;

Τριάντα τέσσερα (34)χρόνια ζωής, με ό,τι συνεπάγονται. Αμέτρητες ώρες ερευνών, πειραματισμών, ανάγνωσης και γραφής. Πάνω από περίπου σαράντα (40)μπλέ τετράδια γραφής. Περίπου οκτώ (8)χρόνια ανάκλησης γεγονότων και αποκωδικοποίησης σημειώσεων. Αρκετές συναντήσεις και πολύωρες συνομιλίες με παλιούς φίλους, για την επιβεβαίωση κάποιων παρελθοντικών γεγονότων. Καμιά πέντε- έξι (5-6)υποτροπούλες γιατί… ού μπλέξεις. Γύρω στα δύο χιλιάδες ευρώ(2000ε), διότι μην ξεχνάμε ότι επρόκειτο για αυτοέκδοση η οποία ναι μεν μπορεί να επιφέρει άνω του ενός (1ε)ευρώ κέρδος ανα πώληση αντίτυπου, αλλά υπάρχει μεγαλύτερο κόστος στον προσωπικό αγώνα παρασκηνίου, ο οποίος περιλαμβάνει την διαφήμιση, την προώθηση, την δωρεάν προσφορά αρκετών αντιτύπων σε όσους βοηθούν στην μεταφορά και διάδοσή του. Επί της ουσίας λοιπόν, δεν υπάρχει διόλου οικονομικό όφελος, αντ’ αυτού υπάρχει μεγάλη ψυχική φθορά την οποία συνειδητά απαξιώ και παλεύω, μπρός στο να διαθέτω μία ήσυχη πλέον συνείδηση… Το χρώσταγα εμμέσως σε κάποιους καλούς μου φίλους. Ελπίζω να μην τους απογοήτευσα και να ήταν όντως μια δικαίωση για όλους «μας».

  • Ποιο είναι μέχρι τώρα το “ταξίδι” του βιβλίου; Αντιμετωπίστηκε θετικά ή αρνητικά από το αναγνωστικό κοινό; Ποιος ο προγραμματισμός σας και ποια τα επόμενα βήματά σας όσον αφορά την προώθησή του, η οποία, όπως αντιλαμβάνομαι, για εσάς ταυτίζεται με έναν σκοπό ζωής;

 

Το βιβλίο «Φωνές & Ψίθυροι» ξεκίνησε από την Θεσσαλονίκη.

1η Παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στο Καφέ Θέατρο, Άνωθεν του Βασιλικού Θεάτρου στην Θεσσαλονίκη.

2η Παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στο Cozzy Cafe στην Νέα Φωκαία Χαλκιδικής.

Το βιβλίο πλαισιώνεται πλέον με την προσωπική μουσική του σφραγίδα χάριν του Μαέστρου Τζίμης Νουάρ, και μιας φίλης ερμηνεύτριας από την Αθήνα, της Ελίνας Τσίμπου, με τους οποίους πραγματοποίησα –με βήμα το βιβλίο- ένα κρυφό παλιό μου όνειρο. Την ολοκληρωμένη έκδοση της μελωδίας και των στίχων τους οποίους βρήκα ξεθωριασμένους μέσα σε παλιές σημειώσεις. Πριν ακόμη κυκλοφορήσει επίσημα το παρόν πόνημα.

Όσο αφορά την αντιμετώπιση…

Κακοπροαίρετοι άνθρωποι, θα υπάρχουν πάντα γύρω μας. Οι απόλυτη ομοιομορφία, είναι σχεδόν ξενέρωτη. Όσο πιο ψεύτικοι και κακοπροαίρετοι είναι οι άνθρωποι γύρω μας, τόσο περισσότερο θα ξεχωρίζουν οι ηθικοί, οι καλοπροαίρετοι και οι αναζητητές της αλήθειας. Μέσα σε έναν κουβά που περιέχει εξ ολοκλήρου μαύρη μπογιά, αν ρίξουμε μια σταγόνα με λευκό χρώμα, τότε το λευκό διακρίνεται από μακριά. Είναι το σπάνιο και αυτό το οποίο δείχνει να διαθέτει –ας το πω έτσι- την δική του προσωπικότητα. Η πινελιά του διαφορετικού από την μάζα, προσθέτει σπανιότητα και αξία.

Έτσι λοιπόν, απαντώντας επί της ουσίας στο ερώτημα σας, το βιβλίο αντιμετωπίστηκε και αγκαλιάστηκε με περίσσια αγάπη. Περισσότερο μάλιστα από ανθρώπους της επαρχίας, παρά από τους κατοίκους της πόλεως. Μια αγκαλιά μή αναμενόμενη ομολογώ, καθότι περίμενα πολύ χειρότερη αντιμετώπιση, διότι δεν είμαι επαγγελματίας συγγραφέας, ούτε διάσημη. Δεν είμαι εγγεγραμμένη σε κάποιον σχετικό σύλλογο. Δεν διαθέτω αμάν και ντε τις υπέροχες δημόσιες σχέσεις. Αδυνατώ να συμβιβαστώ με ανθρώπους οι οποίοι δεν με αντιπροσωπεύουν. Ως άνθρωπος με «θέμα», έχω μεγάλη δυσκολία στην διαλεκτική ικανότητα όσο αφορά τις τηλεφωνικές επικοινωνίες για παρουσιάσεις και γενικώς για συνεννοήσεις. Παρ’ όλα αυτά, το βιβλίο έχει φτάσει σε Αθήνα, Χαλκιδική, Χαλκίδα, Κρήτη, Κύπρο…

Βιώνοντας ένα τόσο φιλικό, θετικό και δημιουργικό κλίμα το οποίο ήταν αποτέλεσμα μιας -κατά κάποιους υποτιμημένης- αυτοέκδοσης, δεν θα μπορούσαν –ευτυχώς ξανατονίζω- να λείπουν και δυο-τρεις αναγνώστες στο σύνολο, όχι παραπάνω, οι οποίοι παρέλαβαν το βιβλίο για να γελάσουν με την παρέα τους. Δυστυχώς, ήταν φίλοι μου. Δεν ήταν αναγνώστες.

            Όπως και να ΄χει τους Ευχαριστώ. Διότι μου επιβεβαίωσαν τουλάχιστον, ότι μετά από τόσα που πέρασα, δεν έχασα το χιούμορ μου.

Η τρίτη παρουσίαση λοιπόν θα πραγματοποιηθεί
στο Πολιτιστικό και Λαογραφικό Κέντρο της Νέας Φωκαίας Χαλκιδικής «Νικόλαος Χόρμπος»

 στις 21-10-2018 και ώρα 18:00.

Ο τύπος της παρουσίασης θα είναι εξίσου διαδραστικός με το κοινό. Θα έχει περισσότερο ενημερωτικό χαρακτήρα, παρά προωθητικό όσο αφορά το πόνημα.

Να μην παραλείψω να ευχαριστήσω εκ καρδίας την Πολιτιστική και Λαογραφική ομάδα του Πολιτιστικού Κέντρου της Νέας Φωκαίας Χαλκιδικής, η οποία αν και είχε τόσα event στο πρόγραμμα της, πρόσθεσε καί την δική μου παρουσίαση.

Δεν έχω εθιστεί τόσο με την προώθησή του, όσο με την διάδοσή του. Σκοπός ζωής είναι να διαδώσω -σε όσα περισσότερα χέρια μού είναι εφικτό- τις εώς τώρα ενδείξεις και αποδείξεις όσο αφορά την ψυχική πάθηση της Σχιζοφρένειας. Ενδείξεις τις οποίες διέθεταν πολλοί στις εμπειρίες τους και που συνειδητά απωθούσαν σιωπώντας. Δειλιάζοντας ως ενήλικες να τις υποστηρίξουν ανοικτά. Είμαι πλέον πεπεισμένη, μετά από τόσα προσωπικά μηνύματα αναγνωστών πως…

«Ό,τι δεν μπορεί κανείς να αντιληφθεί με τις ανθρώπινες αισθήσεις του, δεν σημαίνει ότι, δεν υπάρχει.»

4 thoughts on “ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Φωνές και Ψίθυροι: Ένα “διαφορετικό” βιβλίο από έναν ξεχωριστό άνθρωπο!!!

  1. Η Λίτσα είναι ένας ‘Ευγενής ‘Ανθρωπος’ και τα εισαγωγικά στην περίπτωσή μας για να τονίσω την έννοια. Έχουμε μιλήσει διαδικτυακά ώρες ολόκληρες και έχω δει πως τολμάει να μιλήσει για ότι ακόμα και σήμερα είναι ταμπού. Νομίζω πως όσοι μπορούν, όσοι τολμούν να ανοίγουν τα μάτια χωρίς φόβο και προκατάληψη να διαβάσουν το βιβλίο της.

    1. Κα Εύα μου, είστε μια υπέροχη Συγγραφέας, μια σκεπτόμενη Δασκάλα και ένας όμορφος άνθρωπος. Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε. Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια όπως και για όλη την βοήθεια την οποία μου προσφέρατε απλόχερα και δίχως ενδοιασμούς.

      Δεν ξέρω τί θα μπορούσα να σας γράψω σε ένα δημόσιο πόστ.
      Ξέρω όμως οτι μπορώ να σας ευχηθώ ανοικτά πλέον,
      -Καλή επιτυχία σε ό,τι ονειρεύεστε. Εύχομαι να είστε καλά και να δημιουργείτε με περίσσια ανθρωπιά και ακεραιότητα αυτό το οποίο σας εκφράζει.

      Καλή επιτυχία στην νέα σας έκδοση.
      Να είστε καλά! 🙂

      Με εκτίμηση
      Λίτσα Γιούτη

  2. Η Λιτσα ειναι ενα υπεροχο παιδι,πραγματικα εμπειριων συλλεκτης.Μπραβο στο κουραγιο της,την υπομονη και την επιμονη της,να διαδοσει τις τοσο ιδιαζουσες εμπειριες της.Σιγουρα μεσα απο το βιβλιο της αντιλαμβανομαστε ωμες αληθειες και πραγματικοτητες της καθημερινοτητας μιας προσωπικοτητας οπως η Λιτσα..Συγχαρητηρια,καταπληκτικο βιβλιο!!!

    1. Μαρινάκο μου, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το πανέμορφο σχόλιο σου όσο αφορά την παρούσα συνέντευξη όπως καί το βιβλίο. Ελπίζω να τα πούμε σύντομα από κοντά και να ξέρεις πως όσοι άνθρωποι αποφεύγουν τα πολλά φώτα, είναι εκείνη που κρύβουν την πηγή του φωτός μέσα τους. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους, διακρίνω πως είσαι καί εσύ. Ας μην ειπωθούν περαιτέρω καθότι κατανοώ οτι τα υπόλοιπα καλό θα ήταν να συζητηθούν μεταξύ μας.

      Σας αγαπώ πάρα πάρα πολύ!!! Να προσέχετε και σας ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη και την αγάπη σας Μαρινάκο. Φιλιά πολλά σε όλους να δώσεις εκεί στην όμορφη Κρήτη.

      Με εκτίμηση
      Λίτσα Γιούτη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*
*